Μάχη της Κρήτης: Ήρωες οι ναζί εισβολείς, αφελείς και εκτελεστές αιχμαλώτων οι Κρητικοί

Άλλο ένα δείγμα της θρασυδειλίας των ναζιστών της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή είναι η προσχηματική διαγραφή του βουλευτή τους Μπαρμπαρούση,  ο οποίος μιλώντας στη Βουλή κάλεσε την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων να προχωρήσει σε πραξικόπημα.

Πρώτα τον χειροκρότησαν, αποδεικνύοντας έτσι τη συμφωνία με όσα είπε και μετά -και αφού είχε περάσει μια ώρα- ο Μιχαλολιάκος τον διέγραψε από την κοινοβουλευτική τους ομάδα -όχι και από την οργάνωσή τους-, γιατί αυτά που είπε «ήταν εκτός γραμμής» και γιατί «με την δήλωση του αυτή έδωσε μια βαθιά επικοινωνιακή ανάσα στο ΣΥΡΙΖΑ».

Αυτοί οι «λεβέντες». Που, δρώντας στο σκοτάδι παρουσιάζουν το πραγματικό ναζιστικό πρόσωπό τους και όταν βρίσκουν λίγο τα σκούρα, δεν διστάζουν να αποκηρύξουν τον πραγματικό τους εαυτό.

Αυτοί οι «πατριώτες». Που τιμούν, τάχα, τη Μάχη της Κρήτης, αλλά στην πραγματικότητα πανηγυρίζουν για τη νίκη των ναζιστικών ορδών του Χίτλερ.

«Εκεί κοντά στο Μάλεμε, υπάρχει η τελευταία κατοικία, εκείνων που αψήφισαν τις εξωτερικές πραγματικότητες και νίκησαν. Αναγνωρίζοντας την πραγματική εικόνα και σημασία των γεγονότων της εποχής εκείνης, τους απευθύνουμε έναν ακόμη Χαιρετισμό», αναφέρει έγγραφο που βρέθηκε στα αρχεία τους και περιλαμβάνεται στη δικογραφία, στη δίκη που διεξάγεται εναντίον τους. Ενώ, τους Κρητικούς που αντιστάθηκαν υπερασπιζόμενοι την πατρίδα και την ελευθερία τους, τους  χαρακτηρίζουν στο ίδιο έγγραφο, «αφελείς» και «θύματα στον δούρειο ίππο του αντιγερμανισμού», αλλά και  «οπλαρχηγούς» και «εκ του ασφαλούς πάντοτε πολέμαρχους μαχαιροβγάλτες» που εκτελούσαν «αιχμάλωτους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές».

Να τι γράφουν σε αυτό το έγγραφο,  που τιτλοφορούν «Η μάχη της Κρήτης» οι απόγονοι των Γερμανοτσολιάδων και του Τσολάκογλου, «η σπορά των ηττημένων του '45», όπως λέει ο Μιχαλολιάκος :

«1987 1941: Σαρανταέξι Χρόνια από τις φονικότατες μάχες στο νησί που δίκαια χαροκτηρίστηκε σαν το "κλειστό σταυροδρόμι" της Μεσογείου, τον τόπο δηλαδή, που πολλά "εισέρχονται" και τίποτα δεν "βγαίνει", ή τουλάχιστον "βγαίνει" όταν δεν είναι η ώρα του.

Φαίνεται πως ο "μύθος" του Μίνωα και του Μινώταυρου έχει οριοθετήσει την μοίρα του νησιού, τόσο στον τύπο, όσο και στην ουσία, τόσο στο "ένδυμα" όσο και στην "ψυχή" του. Μονάδες του Ελληνικού στρατού, βρέθηκαν στο πλευρό των Αγγλων της ιντέλλιτζενς και του Ουίνστον Τσόρτσιλ. Πολεμούσαν, πιστεύοντας πως, κατά βάθος, έρχονταν πίσω τους η ατέλειωτη Βρετανική αυτοκρατορία. Πόσο ενάντιοι ήσαν οι Ελληνες τότε στο Γ Ράιχ;

Αντιπαρερχόμενοι τις πρόσφατες τότε ιστορικές συγκυρίες, παρατηρούμε τα εξής: Πρώτον, τον παρέλκυσμα τμημάτων των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων από τις Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες. Στο σημείο αυτό, πρωτεύοντα ρόλο έπαιξαν οι άνθρωποι ταυ παλατιού, οι οποίοι, χειροπάδαρα δεμένοι στο Βρετανικό άρμα εξετέλεσαν κατά γράμμα τις εντολές των πατρόνων τους. Η άσκοπη θυσία πολλών νεαρών Ελλήνων, που από αφέλεια τους ακολούθησαν, φυσικά δεν τους ενδιέφερε. Εκείνο που προείχε, ήταν να ικανοποιηθούν οι ισχυροί προστάτες, οι οποίοι, κάποτε θα τους αντάμειβαν.

Δεύτερον, την μακρόχρονη και σαφή δράση των πρακτόρων και πρακτορίσκων των δυτικών συμμάχων στο "κλειστό αυτό σταυροδρόμι". Εκμεταλλευόμεναι την de φάκτο αγγλόφιλη και συνάμα αντιγερμανική τοποθέτηση και παράδοση του νησιού αυτού κυρίως λόγω Βενιζέλου, είχαν προετοιμάσει τέλεια τα έδαφος για ολόπλευρη και συνεχή αντίδραση κατά των Γερμανών. Οι αφελείς Κρήτες, εύκολα έπεσαν θύματα στον Δούρειο ίππο του αντιγερμανισμού. 'Ηδη, από τις πρώτες ώρες των επιχειρήσεων, αναφέρονται περιστατικά εκτελέσεως αιχμαλώτων Γερμανών αλεξιπτωτιστών από τους "οπλαρχηγούς" και τους εκ του ασφαλούς πάντοτε, πολέμαρχους μαχαιροβγάλτες.

Πόσο εύκολη επιχείρηση ήταν η κατάληψη της Κρήτης; Είναι γεγονός αναμφισβήτητο, πως οι αμυνόμενοι, ήσαν πολλαπλάσιοι, πλέον του ότι ευνοούνταν από τον περιβάλλοντα χώρο. Είναι εξ ίσου αναμφισβήτητο, το ότι με τα δεδομένα τεχνικής υποστηρίξεως των πρώτων ημερών του πολέμου, η από του αέρος κατάληψις ενός τέτοιου στόχου, άγγιζε τα όρια του εξωπραγματικού. Οι επιτιθέμενοι όμως, τα κατάφεραν. Εις πείσμα των περιστάσεων, των μακρόχρονα στημένων σκηνικών, και των σάπιων συμφερόντων της Βρετανικής τότε υπερδυνάμεως, ο αγκυλωτός σταυρός, υψώθηκε εκεί που δεν τον ήθελαν... Και ο Βρετανικός στόλος και ο Βρετανικός στρατός, που από τον Αύγουστο του 1940 παραθέριζαν στα Κρητικά παράλια, πήραν το δρόμο του γυρισμού, για πάντα. Τίμημά τους ο αργός θάνατος, ο θάνατος εκείνου που ακολουθεί χωρίς να βλέπει τον "Αγνωστο αφέντη".

Εκεί κοντά στο Μάλεμε, υπάρχει η τελευταία κατοικία, εκείνων που αψήφισαν τις εξωτερικές πραγματικότητες και νίκησαν. Αναγνωρίζοντας την πραγματική εικόνα και σημασία των γεγονότων της εποχής εκείνης, τους απευθύνουμε έναν ακόμη Χαιρετισμό.

Ο εθνικοσοσιαλισμός είναι ο "εξτρεμισμός" της Χρυσής τομής».

Όταν οι μαθητές «τσαλάκωσαν» τη 2η «επέτειο» της Χούντας (Αναμνήσεις Σπύρου Χαλβατζή)

Τον Απρίλη του ’69, στα δύο χρόνια της δικτατορίας όταν έγινε μια συγκέντρωση στο Παναθηναϊκό στάδιο μίλησε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος στους μαθητές, που τους πήγαν εκεί οι καθηγητές τους με το ζόρι, τα πρώτα συνθήματα ήσαν: «Παπαδόπουλος», «Παπαδόπουλος». Κάποια στιγμή, από την απέναντι εξέδρα οι μαθητές άρχισαν να φωνάζουν: «Αλατίνη», «Αλατίνη»…

Η παράνομη δράση των κομμουνιστών στις γειτονιές, η προπαγάνδα με τις προκηρύξεις και τα πανό που έσπαγαν το φόβο, οι κινητοποιήσεις στα Πανεπιστήμια που ολοένα πλήθαιναν αποτέλεσαν πραγματικό «σχολείο» του αγώνα για τους μαθητές.

Τα μέλη της ΚΝΕ στα σχολεία και άλλοι πρωτοπόροι μαθητές κινητοποιούνταν για τα οξυμένα προβλήματά τους, οργάνωναν από απλές διαμαρτυρίες στη διεύθυνση του σχολείου τους μέχρι παραστάσεις διαμαρτυρίας στα υπουργεία. Το παρακάτω παράδειγμα ανταπόκρισης του «Οδηγητή» είναι ενδεικτικό για το θάρρος και την αποφασιστικότητα των μαθητών που αγωνίζονταν: «Εφτά νέοι, από 16 μέχρι 19 χρονώv, μαθητές Γυμνασίου που συνελήφθησαν πρόσφατα γιατί είχαν στείλει γράμμα στο Σουηδικό Προξενείο, κήρυξαν απεργία πείνας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κακομεταχείρισή τους από τα όργανα της Χούντας. Καλούν σε συμπαράσταση όλη τη νεολαία.»

Οι πυρήνες ΚΝιτών μαθητών έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στα αγωνιστικά σκιρτήματα στα σχολεία όλης της χώρας. Τέτοιοι πυρήνες υπήρχαν και συνεχώς μεγάλωναν σε πολλές συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη, στη Λάρισα, στα Γιάννενα, στο Ηράκλειο, στην Πάτρα, στην Καλαμάτα, στα Χανιά, στη Λαμία και αλλού.

Οι πυρήνες αυτοί αποτέλεσαν τη βάση για τη δημιουργία της Μαθητικής Οργάνωσης Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας (ΜΟΔΝΕ) στις αρχές του 1973.

«Τα σχολεία λειτουργούν «κανονικά». Όποιος μαθητής απουσιάσει θα τιμωρηθεί. Έχουν επιταχθεί λεωφορεία με τα οποία θα πραγματοποιηθεί η «αυθόρμητος προσέλευση» των μαθητών στο Στάδιο.

Με την εμφάνιση του «μεγάλου πατέρα» στο Στάδιο τράνταξε ο τόπος από το γιουχάισμα. Ο «σωτήρας» σαν φρενοβλαβής που είναι, εκνευρίζεται ακόμα περισσότερο. Καλεί συνεχώς στην «τάξη» και απειλεί πειθαρχικές ποινές. Οι μαθητές απαντούν με ρυθμικές φωνές υπέρ… όχι φυσικά του «σωτήρα» αλλά υπέρ του Ολυμπιακού. Το τσούρμο των χαφιέδων δεν είναι σε θέση να επισημάνει τους «αναρχικούς» γιατί όλοι οι μαθητές φωνάζουν γιουχαΐζοντας χωρίς διακοπή.

Ακολουθεί η γεμάτη μαργαριτάρια, όμως κατά τους «κράχτες» του «εμπνευσμένη» ομιλία του αρχηγού, με αποκορύφωμα την «εμπνευσμένη» διαπίστωση ότι «είμαστε οι καλύτεροι Έλληνες του κόσμου». Αυτό κ. καθηγητά -λέει κάποιος μαθητής στον αυθορμήτως προσελθέντα καθηγητή του- δεν μας το έμαθες. Πού το βρήκε αυτός και μας το σερβίρησε; Ο καθηγητής, αμίλητος, κούνησε το κεφάλι του κι αναστέναξε. Τι να πεί;

Πανδαιμόνιο αποδοκιμασίας ακολούθησε τις «στοργικές» συμβουλές του «αρχηγού» με τις οποίες συμβούλευε τους μαθητές να μην «ακούν τις σειρήνες του αναρχισμού και του αθεϊσμού» αλλά μόνο τις ανοησίες τις δικές του και των υποτακτικών του.

Η υποδοχή φυσικά που επεφύλαξαν οι μαθητές στον αρχηγό της μαύρης συμμορίας ήταν αναπόφευχτη, και εκφράζει το μίσος του υπερήφανου και αγωνιστή Λαού, το μίσος της Ελληνικής Νεολαίας κατά των τυράννων, εφαρμόζει την απόφαση ολόκληρου του Ελληνικού Λαού να αγωνισθεί ως την συντριβή της φασιστικής τυραννίας».

«Οδηγητής», Απρίλης 1969

Από την αγωνιστική στάση των μαθητών

(Αναμνήσεις Σπύρου Χαλβατζή, μέλους του Γραφείου Αθήνας της ΚΝΕ εκείνη την εποχή)

Και στους μαθητές, όπως και σε άλλα τμήματα του πληθυσμού, οι αντιδικτατορικές διαθέσεις μεγάλωναν. Ωστόσο, μαζικά ξεσπάσματα δεν είχαμε τον πρώτο καιρό. Η ΚΝΕ Αθήνας προσπαθούσε να οργανώσει και να ενεργοποιήσει μαθητές. Η ΜΟΔΝΕ – Μαθητική Οργάνωση Δημοκρατικής Νεολαίας, το 1973 σημείωνε βήματα ανάπτυξης σε αρκετά Γυμνάσια της Αθήνας. Η «Μαθητική Φωνή», η παράνομη εφημερίδα της ΜΟΔΝΕ κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι ανάμεσα σε πολλούς μαθητές, όχι μόνον στην Αθήνα και τον Πειραιά, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τα Γιάννενα και σε άλλες πόλεις.

Ένα γεγονός που καταγράφηκε στην ιστορία είναι το εξής: Τον Απρίλη του ’69, στα δύο χρόνια της δικτατορίας όταν έγινε μια συγκέντρωση στο Παναθηναϊκό στάδιο μίλησε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος στους μαθητές, που τους πήγαν εκεί οι καθηγητές τους με το ζόρι, τα πρώτα συνθήματα ήσαν: «Παπαδόπουλος», «Παπαδόπουλος». Κάποια στιγμή, από την απέναντι εξέδρα οι μαθητές άρχισαν να φωνάζουν: «Αλατίνη», «Αλατίνη». Το «Αλατίνη» ήταν το όνομα άλλης εταιρίας μπισκότων και φάνηκε καθαρά ότι οι μαθητές γιούχαραν, ειρωνεύονταν το «Παπαδόπουλος», που το ταύτιζαν με τα μπισκότα Παπαδοπούλου. Σ’ αυτή τη συγκέντρωση έγινε πανδαιμόνιο, μ’ αποτέλεσμα ο δικτάτορας να μην ολοκληρώσει την ομιλία του στους μαθητές.

*Από την εξαιρετική έκδοση της Ιδεολογικής Επιτροπής του ΚΣ της ΚΝΕ “Από τη ζωή και δράση της ΚΝΕ στην παρανομία”, που κυκλοφορεί από τη Σύγχρονη Εποχή (2018)

Πηγή: εδώ