"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα"

"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα"

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Όπλα σε σχολεία στην μεταπολιτευτική Ελλάδα


Ένα από τα πρόσφατα θέματα της επικαιρότητας αποτελεί η ευρεία συζήτησης για τον εξοπλισμό καθηγητών στα σχολεία των ΗΠΑ, ως υποτιθέμενο μέτρο που θα μειώσει σημαντικά τα περιστατικά των "school shootings", που στις ΗΠΑ προέρχονται σχεδόν αποδεδειγμένα από παιδιά φτωχών οικογενειών με ακροδεξιό ή ρατσιστικό υπόβαθρο, ενδο-οικογενειακή βία κτλ. Το παρακάτω άρθρο, προωθεί μια σύνδεση από το παρελθόν της ελληνικής Ιστορίας και ένα ανάλογο περιστατικό.

του Τάσου Θεοφίλου


22 Ιουνίου 1978

Είναι περίπου 11.40 το πρωί της Πέμπτης. Στο γραφείο της διεύθυνσης του οικονομικού λυκείου Σπάρτης, που στεγάζεται σε κτίριο έξω από την πόλη, στο δρόμο προς το Γύθειο, προσέρχεται ο 20χρονος ακροδεξιός μαθητής της δευτέρας τάξης του Τεχνικού Λυκείου, Τάκης Κ. από τον Μυστρά, προκειμένου να πληροφορηθεί τα αποτελέσματα των προαγωγικών εξετάσεων. Εκεί βρίσκει τον λυκειάρχη Γεώργιο Μπλέσιο 56 ετών από το Παρθένι Αρκαδίας, την φιλόλογο καθηγήτρια Άννα Καλκίνη και τον καθηγητή μαθηματικών Γεώργιο Μπασκουρέλλο. Ο λυκειάρχης ανοίγει τα κατάστιχα του και ανακοινώνει στον μαθητή τους βαθμούς του. Τον διαβεβαιώνει ότι παρουσίασε σημαντική βελτίωση τον τελευταίο καιρό και του συστήνει να μελετήσει το καλοκαίρι για να περάσει και στα μαθηματικά όπου και τελικά είχε κριθεί μετεξεταστέος. Ο μαθητής δεν δείχνει δυσαρέσκεια αλλά αντίθετα με ευγενικό τρόπο παρακαλεί τον λυκειάρχη να βγει από το γραφείο του, για να του πει κάτι ιδιαιτέρως.

Ο Τάκης στο δημοτικό ήταν πρώτος μαθητής. Όμως όταν μπήκε στο Γυμνάσιο άρχισαν οι δυσκολίες. Έμεινε στην Δευτέρα λυκείου δυο χρονιές. Ο εγωισμός του εθίγη. Φέτος πάλι τα ίδια. Μετεξεταστέος στα μαθηματικά. Αυτή τη φορά το πήρε κατάκαρδα. Το παιδί είχε διαφορετικές κλίσεις. Πέρυσι οι γονείς του ξόδεψαν 20.000 δραχμές για να του βγάλουνε άδεια κυνηγιού. Έχει μια μικρή ψύχωση με το κυνήγι και τα όπλα. Είναι άριστος σκοπευτής. Παρά τις κλίσεις του όμως ποτέ ως τώρα δεν είχε σκοτώσει άνθρωπο. Στην τσάντα που κρατάει έχει μια χειροβομβίδα «Μιλς». Έχει επίσης 55 φυσίγγια των 9 και των 43 χιλιοστών. Στην τσέπη του έχει ένα Παραμπέλουμ με γεμάτο γεμιστήρα.

Ο λυκειάρχης τον ακολουθεί στον διάδρομο προκειμένου να συζητήσουν. Ο Τάκης όμως βγάζει από την τσέπη του το Παραμπέλουμ και πυροβολεί τον λυκειάρχη δυο φορές, σχεδόν εξ επαφής, στο στήθος. Εκείνος προλαβαίνει να του αρπάξει την τσάντα και βαριά τραυματισμένος καθώς είναι κινείται προς την έξοδο όπου και καταρρέει. Ο παρευρισκόμενος ενωμοτάρχης Χρήστος Αγράφας, 46 ετών, από το χωριό Δάρα Αρκαδίας στο άκουσμα των πυροβολισμών, σπεύδει και επιχειρεί να αφοπλίσει τον δράστη. Αυτός όμως του μπουμπουνάει μια σφαίρα στην καρδιά και τον ξαπλώνει νεκρό.

Επικρατεί πανικός. Ο δράστης ατάραχος, με το δάχτυλο στη σκανδάλη του όπλου του συνεχίζει τους πυροβολισμούς κατά παντός υπευθύνου. Στόχος του είναι ο καθηγητής μαθηματικών αλλά πυροβολεί εναντίον όσων είναι στους διαδρόμους και στο γραφείο. Οι σφαίρες αυτή τη φορά δεν βρίσκουν στόχο.

Βγαίνει στο προαύλιο και τρέχει προς το πίσω μέρος των διδακτηρίων, για να εξαφανισθεί. Μπροστά του βρίσκονται γονείς μαθητών που δίνουν εισαγωγικές εξετάσεις για το Λύκειο. Τρεις από αυτούς προσπαθούν να τον συλλάβουν. Ο αφηνιασμένος τύπος στρίβει το πιστόλι του εναντίον τους. Τραβάει την σκανδάλη δυο φορές, σκοπεύοντας τον Παναγιώτη Βάρλα και τον Γεώργιο Μανδρόζο. Το όπλο δεν εκπυρσοκροτεί. Πιθανόν να τελείωσαν οι σφαίρες. Τους αναχαιτίζει προβάλλοντας το και απειλώντας τους. Τρέπεται σε φυγή προς άγνωστη κατεύθυνση. Πίσω του έχει αφήσει την τσάντα με τις σφαίρες και την χειροβομβίδα.

Ομάδες χωροφυλάκων τον καταζητούν. Γίνεται γνωστό ότι και στο παρελθόν είχε απειλήσει τον λυκειάρχη. Αξιωματικοί πηγαίνουν στο σπίτι του οπού βρίσκουν όπλα και φωτογραφίες του ισοβίτη δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου. Συλλαμβάνουν τον πατέρα του Θεόδωρο.

Ο λυκειάρχης Γεώργιος Μπλέσιος είναι ακόμα ζωντανός. Τον μεταφέρουν επειγόντως στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Σπάρτης. Η κατάσταση του είναι απελπιστική. Δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες ελπίδες. Με ελικόπτερο, μεταφέρεται χειρουργός από την Αθήνα, αλλά δεν προλαβαίνει να προσφέρει την βοήθεια του. Πεθαίνει τεσσεράμισι ώρες μετά τον τραυματισμό του, στις 4.10 το απόγευμα, παρά τις προσπάθειες των γιατρών. Στο ίδιο Νοσοκομείο διαπιστώνεται ότι ο ενωμοτάρχης είναι ήδη νεκρός με μια σφαίρα στην καρδιά.

Μέχρι αργά την νύχτα δεν είχε συλληφθεί. Η είδηση αναστατώνει την κοινωνία της Σπάρτης και των γύρω περιοχών. Πολλοί φοβούνται μήπως ο δράστης που διαφεύγει την σύλληψη ξαναχτυπήσει. Επιτροπή από γονείς μαθητών επισκέπτονται τον νομάρχη Λακωνίας και τον παρακαλούν να διακοπούν οι εξετάσεις στα λύκεια λόγω της κακής ψυχολογικής κατάστασης των μαθητών.

Οι γείτονες, οι συμμαθητές και ένας δικηγόρος περιγράφουν τον Τάκη ως εξής: είναι τύπος υπεροπτικός, πείσμων και θέλει να κάνει τον αρχηγό. Έχει μανία να παρακολουθεί δίκες. Εκτός από τα μικροεπεισόδια που έχει κατά καιρούς δημιουργήσει δεν υπάρχει τίποτα στο ενεργητικό του.

Οι γονείς του συντετριμμένοι για την πράξη του παιδιού τους εξηγούν ότι μάλλον πρόκειται για παρεξήγηση καθώς δεν πήγε στο σχολείο για να σκοτώσει τον λυκειάρχη αλλά τον μαθηματικό που τον είχε απορρίψει.

Το επόμενο βράδυ συλλαμβάνεται στις 10.45 κοντά στο πατρικό του σπίτι στο Μυστρά. Πάνω του βρέθηκε το πιστόλι του άδειο από σφαίρες. Δεν προέβαλε αντίσταση στα όργανα της Χωροφυλακής κατά την σύλληψη του.

(Πληροφορίες από τις εφημερίδες Βήμα και Ακρόπολις)


Φωτογραφία του Οτάσσιος Θεοφίλου.

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Η συλλογή μισαλλοδοξίας του "Βλαχογιάννειου Μουσείου" σταδιακά αποκαλύπτεται


Για ορισμένους από εμάς που, είτε λόγω επαγγέλματος, είτε λόγω προσωπικού ενδιαφέροντος ασχολούμαστε με την ιστορική έρευνα και τη μελέτη της Ιστορίας, η υπόθεση του "Βλαχογιάννειου Μουσείου" ήταν από παλιά γνωστή. Πρόκειται για ένα μουσείο του αίσχους που ανήκει στη Μητρόπολη Κοζάνης-Βέροιας και σήμερα φιλοξενεί την απόλυτη συλλογή μισαλλοδοξίας και διαστρέβλωσης της Ιστορίας, που ούτε η Χούντα στο Πολεμικό Μουσείο δεν τόλμησε να εκθέσει.

Στις κριτικές και τις διαμαρτυρίες μελών του blog σχετικά με τα εκθέματα, όταν περάσαμε ως τουρίστες από τη Βέροια, οι υπεύθυνοι του μουσείου είχαν απαντήσει: "Αν δεν σας αρέσει να μην ξαναέρθετε" και έπρεπε να κινητοποιηθεί ο Σύλλογος Φυλακισμένων Εξορισθέντων Αγωνιστών, ώστε το θέμα να λάβει μια κάποια δημοσιότητα. Χαρακτηριστικά, ούτε οι επί σειρά ετών δημοτικές αρχές της πόλης και οι ανάλογες επιτροπές παιδείας που είχαν συστήσει ανέλαβαν ποτέ να εξετάσουν το ζήτημα του "Βλαχογιάννειου Μουσείου", ούτε η περιφέρεια. Είτε λοιπόν υπήρξαν παντελώς αδιάφοροι, είτε σύμφωνοι με τη λογική των εκθεμάτων.

Σε κάθε περίπτωση, το "Βλαχογιάννειυ Μουσείο" είναι ένα ιστορικό και πολιτιστικό έκτρωμα.

Ας δούμε πως το περιγράφει ο διευθυντής Α/Θμιας Εκπαίδευση Ημαθίας, που επισκέφθηκε το μουσείο τον περασμένο Ιούνιο, μετά από καταγγελία του ΣΦΕΑ:

«Τον περασμένο Ιούνιο, και μετά από έγγραφο του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) που μου κοινοποίησε ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας, επισκέφθηκα, με την ιδιότητά μου, το εν λόγω Μουσείο το οποίο στο ισόγειό του περιλαμβάνει μια αξιόλογη συλλογή από την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα.

Στο δεύτερο όροφο, περιλαμβάνονται εκθέματα που ανήκουν στην ιδιωτική συλλογή του υπευθύνου του Μουσείου και αναφέρονται κυρίως στην ιστορία του εμφυλίου πολέμου. Σε ορισμένα από τα εκθέματα αυτά, όπως σε φωτογραφίες και στολές, διαπίστωσα πως υπάρχουν πληροφοριακές ετικέτες με αναφορές όπως «συμμοριτοπόλεμος», «κομμουνιστοσυμμορίτες» κλπ, καθώς και μια στολή στρατηγού της Αστυνομίας ο οποίος καταδικάστηκε (σύμφωνα με το έγγραφο του ΣΦΕΑ) ως βασανιστής κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Μετά την προσωπική διαπίστωση, ενημέρωσα τον υπεύθυνο του Μουσείου για την υποχρέωσή του να συμμορφωθεί άμεσα με τις διατάξεις του Ν.1863/1989, που δεν επιτρέπει τη χρήση μισαλλόδοξων όρων για την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, καθώς και για τον προαναφερόμενο στρατηγό της Αστυνομίας. Του έδωσα μάλιστα αντίγραφο του συγκεκριμένου Νόμου και του επέστησα την προσοχή πως σε περίπτωση μη συμμόρφωσης θα ενημερωθούν όλα τα σχολεία μας ώστε να μην επισκέπτονται ένα μουσείο που κακοποιεί την Ιστορία και υμνεί βασανιστές.

Ο υπεύθυνος του Μουσείου, και ιδιοκτήτης της συγκεκριμένης συλλογής, αποδέχθηκε τις παρατηρήσεις μας και δεσμεύτηκε να προβεί σε όλες τις αναγκαίες παρεμβάσεις, όπως ακριβώς του υποδείξαμε. Ο ίδιος όμως ζήτησε να έχει και τη σύμφωνη γνώμη της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας & Ναούσης, στην οποία ανήκει το Μουσείο. Για τον λόγο αυτό, επισκέφθηκα την ίδια ημέρα τον Μητροπολίτη, ο οποίος αγνοούσε το συγκεκριμένο θέμα, και συμφώνησε να αποκατασταθεί άμεσα η νομιμότητα και η ιστορική αλήθεια μέσα από όλες τις αναγκαίες παρεμβάσεις στο Μουσείο.

Μετά από όλα αυτά, είμαι βέβαιος πως με τη νέα σχολική χρονιά οι μαθητές μας, αλλά και οι επισκέπτες της Βέροιας, θα μπορούν να επισκέπτονται ένα Μουσείο που θα σέβεται τον εαυτό του, τον ρόλο και την εκπαιδευτική του διάσταση. Ένα Μουσείο που θα αναδεικνύει την Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας με απόλυτο σεβασμό στα ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα.»

Από τότε το αίσχος καλά κρατεί.

Ο "Ιστορικός Συλλέκτης Βέροιας" που ανήκει στον κ. Κανέλλο Ντόντο, συλλέκτη που συνεισφέρει στη συλλογή του μουσείου, με γνωστές πεποιθήσεις συνεχίζει να δημοσιεύει στο διαδίκτυο αναρτήσεις όπως αυτές:





Και άλλες αρλουμποειδώς ιστορικά τεκμηριωμένες φωτογραφίες όπως η παρακάτω:

Προφανώς δεν πρόκειται για τον Νίκο Παπακωνσταντίνου, οπλίτη της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, αλλά για ομιλία στην ορκωμοσία του ΕΤΑΞ στο Καλλιμάρμαρο.


Και προφανώς τίποτε στο μουσείο δεν έχει αλλάξει, όχι ότι αν άλλαζαν 5-6 ταμπέλες και αφαιρούσαν ορισμένα εκθέματα θα άλλαζε η βαθιά συντήρηση, η διαστρέβλωση και ο αναχρονισμός που το μουσείο αντιπροσωπεύει. Το ζήτημα όμως εδώ είναι ότι τα παιδιά της περιοχής επισκέπτονται ακόμα το μουσείο αυτό, ενημερώνονται για την ιστορία του τόπου τους, από ορισμένους "συλλέκτες" που με την ιστορική πρακτική και την έρευνα έχουν τόση σχέση, όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Κι όλα αυτά, με κυβέρνηση της Αριστεράς, που ούτε αυτό το λίγο, το ελάχιστο δεν μπορούσε να διασφαλίσει για τους πολίτες της. Το αυτονόητο δηλαδή: Να μην γεμίζει ελεύθερα, ο κάθε τυχαίος, ο κάθε οπισθοδρομικός, ο κάθε εθνικιστής το κεφάλι τους με σκουπίδια. 

ΥΓ: Τα συγχαρητήριά μας στο Υπουργείο Παιδείας, στο Υπουργείο Πολιτισμού, στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, στη δημοτική αρχή της Βέροιας και στους συλλόγους γονέων της πόλης. 


Για την επίσκεψη του διευθυντή Α/Θμιας δείτε εδώ