"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα"

"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα"

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Ο χαιρετισμός του Δημήτρη Κουτσούμπα στην εκδήλωση του Μουσείου Μπελογιάννη



Στο χαιρετισμό του ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης  Κουτσούμπα είπε:

«Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ στην Αμαλιάδα, σε αυτή την όμορφη πόλη της Ηλείας, στην πόλη που γεννήθηκε κι έκανε και τα πρώτα του αγωνιστικά βήματα ο κομμουνιστής ήρωας Μπελογιάννης.

Ο Μπελογιάννης, άξιο τέκνο, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, ήρθε με κομματική αποστολή στην Ελλάδα, μετά την ήττα του ΔΣΕ, για την ανασυγκρότηση των παράνομων Οργανώσεων του ΚΚΕ. Ακολούθησε η σύλληψή του, τα βασανιστήρια, η παλικαρίσια στάση του, οι δίκες και οι καταδίκες σε θάνατο, παρά το τεράστιο κύμα συμπαράστασης που αναπτύχθηκε σε όλο τον κόσμο.

Ο Μπελογιάννης ζει, γιατί το κίνημα που τον έθρεψε και τον διαπαιδαγώγησε, ζει και αναπτύσσεται. Μέσα σ' αυτό το κίνημα, σ' αυτό το Κόμμα, το ΚΚΕ, έμαθαν όλοι οι "Μπελογιάννηδες" να παλεύουν "χωρίς ύπνο και ξεκούραση, για να φτιάξουν έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων".

Ο Μπελογιάννης έκανε το καθήκον του. Τίμησε τους νεκρούς των εργατικών αγώνων του μεσοπολέμου, του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, των αγώνων για τα κοινωνικά δικαιώματα, ήταν άξιος συνεχιστής τους, υπηρέτησε την κοινωνική πρόοδο για το λαό συνολικά. Γι’ αυτό δεν θεωρούμε ότι είναι ήρωας μόνο για το ΚΚΕ. Ο ηρωισμός του, το παράδειγμά του, σε περίοδο ήττας του εργατικού λαϊκού κινήματος, δείχνει πώς ανοίγει ο δρόμος, κρατιέται η φλόγα αναμμένη και στις πιο σκοταδιστικές περιόδους.

Το ΚΚΕ στέκεται μπροστά στο μνημείο, στο μουσείο, στα κείμενα του Νίκου Μπελογιάννη, στις εκδηλώσεις που τιμούν τη μνήμη του, με την πεποίθηση ότι συνεχίζει στις σημερινές συνθήκες τον αγώνα για τον οποίο εκείνος θυσιάστηκε.

Το ΚΚΕ διδάσκεται από την ιστορία του Ν. Μπελογιάννη, των Μπελογιάννηδων, των χιλιάδων ηρώων. Με μεγαλύτερη απαιτητικότητα βλέπει την ευθύνη του στις σημερινές συνθήκες υποχώρησης του εργατικού λαϊκού κινήματος παγκόσμια. Για την ταξική πολιτική αφύπνιση των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων, για να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

"Αντί να διαλέξω τη ζωή της καριέρας -και μπορούσα εύκολα να δημιουργήσω τέτοια- προτίμησα μια ζωή γεμάτη διωγμούς, στερήσεις, πόνους και δάκρυα", έγραφε στο στερνό του γράμμα ο ήρωας κομμουνιστής ηγέτης. Ακριβώς απ' αυτήν την περιφρόνηση της ταπεινωτικής ευκολίας, της ρουτίνας, της συνεχούς πάλης με το καθημερινό, ακόμα και αυτές τις ίδιες τις ανθρώπινες ανάγκες, εμπνεύστηκαν οι αγωνιστές τη βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο, το ευτυχισμένο μέλλον του, τη λευτεριά της πατρίδας, τη λευτεριά του εργάτη και όλων των καταπιεσμένων.

Φίλες και φίλοι,

Σε περιόδους ήττας, δυσκολιών, πολύτιμες υπηρεσίες στον αντίπαλο προσέφεραν τότε και προσφέρουν πάντα οι ριψάσπιδες του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος.

Όσοι έριξαν το ανάθεμα στη σοσιαλιστική οικοδόμηση του 20ού αιώνα, απαρνήθηκαν τη σοσιαλιστική προοπτική, συνθηκολογούν με τον καπιταλισμό και σπέρνουν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία στο λαό, στο όνομα του ρεαλισμού της υποταγής και του αρνητικού συσχετισμού, δικαιολογώντας με αυτόν τον τρόπο τη διάψευση των υποσχέσεων, τον ευτελισμό των προσδοκιών.

Φτάνουν σε σημείο να πλασάρουν το συμβιβασμό τους, μιλώντας για "επαναστάσεις" και "ανατροπές", εμφανίζοντας τον εαυτό τους ως συνεχιστές της ΕΑΜικής παράδοσης, των επαναστατικών παραδόσεων, των μεγάλων ταξικών και απελευθερωτικών αγώνων.

Κάνουν απεγνωσμένες προσπάθειες να εμφανιστούν ως συνεχιστές του αγώνα του ηρωικού ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ της ΕΠΟΝ, του ΔΣΕ, της ΕΔΑ των δεκαετιών του '50 και του '60, προσπαθώντας να καπηλευτούν αγώνες του λαού μας και φυσικά πάντα αποκόβοντας από αυτούς τους αγώνες το πραγματικό, το ριζοσπαστικό περιεχόμενό τους.

Αυτό που διδάσκει όμως η ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, οι αγωνιστές σαν τον Μπελογιάννη, είναι η ασυμβίβαστη και αδιάλλακτη πάλη, όταν όλα τα "σκιάζει η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά". Είναι το να μην υποτάσσεσαι σε έναν αρνητικό συσχετισμό δύναμης, σε έναν αντίπαλο που μπορεί να φαντάζει πανίσχυρος.

Έχουμε βαθιά εμπιστοσύνη στη δύναμη του δίκιου της εργατικής τάξης, του λαού μας. Είναι βαθύ "πιστεύω" μας αυτό που έγραφε ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος από τον Άη Στράτη την ημέρα τη δολοφονίας του Μπελογιάννη:

"Εσύ απόδειξες, Νίκο,

πόσο μικρά είναι αυτή την ώρα τα όνειρα,

η ψάθινη πολυθρόνα του περιβολιού,

το πράσινο τραπεζάκι, η σιγουριά από τα κάγκελα του κρεβατιού τις νύχτες πόσο μικρά

μπροστά στο μπόι της χαράς να πεθαίνεις για τη χαρά του κόσμου"...

Αυτό είναι το μεγαλείο. Χιλιάδες βαθιές ρίζες μέσα στο λαό. Θάλασσες κόκκινα γαρίφαλα στα χέρια αγωνιστών, άξιων συνεχιστών, που δεν θα τα αφήσουμε να μαραθούν ποτέ...

Όπως έγραψε ο Μπελογιάννης: "Αντλείς απέραντες κι ανεξάντλητες δυνάμεις από την πίστη σου στο Κόμμα και στη νίκη".

Σήμερα βρίσκονται μαζί μας, ανάμεσά μας, στο μυαλό και την καρδιά μας, όλοι όσοι βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, εκτελέστηκαν, έφυγαν από τη ζωή.

Όσοι αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα σε δύσκολες συνθήκες της κρίσης, συνταξιούχοι που τους κόβουν τη σύνταξη, επαγγελματίες που βάζουν λουκέτο, εργάτες που περιπλανώνται άνεργοι, φοιτητές και σπουδαστές που παλεύουν να πάρουν το πτυχίο, με ανασφάλεια, χωρίς δουλειά ή μεταναστεύοντας στο εξωτερικό, αγροτόπαιδα που ξεκληρίστηκαν από τα χωράφια τους ελέω ΚΑΠ και EE, υπάλληλοι με διαθεσιμότητες που απολύθηκαν.

65 χρόνια από τότε που ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του οδηγήθηκαν στον τόπο της θυσίας, το γαρίφαλο της θυσίας τους ανθίζει πάντα, αγέραστο στη λαϊκή μνήμη.

Ας αποτελέσει αυτό το Μουσείο, αυτή η έκθεση της ζωής και της πορείας του Νίκου Μπελογιάννη, εδώ στην Αμαλιάδα, τόπο προσκυνήματος, ζωντανής και δημιουργικής μνήμης για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, τις μελλοντικές γενιές που παίρνουν τη σκυτάλη.

Γιατί η ιστορική γνώση και μνήμη είναι δύναμη.

Ομαδικά, σχολεία, σχολές, από όλη τη χώρα, οι νέοι της ΚΝΕ, άλλες οργανώσεις νεολαίας, να το επισκέπτονται με οργανωμένες εκδρομές, καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Αυτό σκοπεύουμε να κάνουμε στην πορεία για το γιορτασμό το 2018, των 100 χρόνων του τιμημένου ΚΚΕ.

Καλή δύναμη σε όλους και όλες, με υγεία και αγωνιστικότητα».

Βεβήλωση στη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη η ομιλία Τσίπρα στην Αμαλιάδα


Oλοκληρώθηκαν σήμερα τα εγκαίνια του Μουσείου "Νίκος Μπελογιάννης" στη γενέτειρα του αγωνιστή Αμαλιάδα, με την παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και τη σύντομη ομιλία του εκεί, η οποία ωστόσο έβριθε ιστορικών αναθεωρητισμών, ιστορικο-πολιτικών κόψε- ράψε και βεβήλωσης της μνήμης του αγωνιστή, κατά τέτοιο τρόπο που προκαλεί. 

Ο Κόκκινος Φάκελος παρακολούθησε τη ζωντανή μετάδοσή της και απομονώνει τα σημεία που χρήζουν κριτικής, εκφράζοντας πάντα τη γνώμη των συντακτών του:

Αναφέρει ο πρωθυπουργός:

"Αίτημα όλου του δημοκρατικού πολιτικού κόσμου ήταν να καταργηθούν τα στρατοδικεία και η θανατική ποινή για πολιτικά αδικήματα, όμως αυτή την απαίτηση αρνήθηκε να την ικανοποιήσει το παρακράτος γιατί ήθελε για τις δικές του επιδιώξεις να συντηρείται το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, ώστε οι ξένες παρεμβάσεις να είναι αυτονόητες και η άμυνα να παραμένει φέουδο ξένων δυνάμεων."

Άραγε τι εννοούμε "δημοκρατικού κόσμου"; Από ότι θυμάμαι, και θυμάμαι καλά, τότε στην Ελλάδα υπήρχε δημοκρατία και μάλιστα αστική δημοκρατία. Άρα υπό αυτή την έννοια θέμα δικτατορίας δεν υπήρχε. Επίσης κανένα παρακράτος δεν απαίτησε την εκτέλεση του Μπελογιάννη. Η αστική τάξη της χώρας το απαιτούσε και μάλιστα κυβέρνηση τότε ήταν η κεντρώα κυβέρνηση Πλαστήρα. Από τους διάφορους βουλευτές της τότε αστικής δημοκρατίας ούτε το Κέντρο, ούτε η Δεξιά, η κοινοβουλευτική Δεξιά, και το κοινοβουλευτικό Κέντρο, δεν άρθρωσαν λόγο αντίθεσης προς την εκτέλεση. Μόνον ένας βουλευτής του Κέντρου μίλησε κατά της εκτέλεσης.

"Για να σπάσει την ασπίδα δημοκρατίας που υψώθηκε για να προστατέψει το Μπελογιάννη, το παρακράτος ανέσυρε την κατηγορία για κατασκοπία και παράλληλα προέβη σε επικοινωνιακή εκστρατεία, που διέδιδε ότι εάν δεν εκτελεστεί θα δυσαρεστηθούν οι Αμερικάνοι και θα διακόψουν τη βοήθεια μέσω του σχεδίου Μάρσαλ."

Σημείωσε επίσης ότι: "ο Μπελογιάννης δεν αρνήθηκε την πολιτική του τοποθέτηση και την ιδεολογία του, αν και θα μπορούσε αυτό να του σώσει τη ζωή, αναφέρθηκε στην ιστορική του απολογία στους αγώνες για ψωμί και ελευθερία και διεκδίκησε το δικαίωμα να επιστρέψει ο τόπος στη δημοκρατική ομαλότητα."

Ποια λοιπόν ήταν η ασπίδα της Δημοκρατίας που δήθεν υψώθηκε για να προστατεύσει το Μπελογιάννη; Μήπως η αστική δημοκρατία που τότε εκ στόματος Ρέντη έλεγε: "Ο Μπελογιάννης έπρεπε να παραπεμφεί ο Μπελογιάννης με τους συναγωνιστές του στο τακτικό στρατοδικείο, (...) "θα είχον αναμφιβόλως σήμερον εκτελεστεί" ή με τις κανιβαλικές δηλώσεις του  Σακελλαρίου: "Σας δίνω το λόγο μου ότι θα εκτελεσθούν όλοι"; Μήπως ήταν το γεγονός ότι η αστική δημοκρατία δεν έδωσε ποτέ το λόγο στον κοινοβουλευτικό διάλογο σε κανένα βουλευτή της ΕΔΑ; Προφανώς κανείς από αυτούς; Μήπως ήταν οι ΗΠΑ που επέμεναν στην εκτέλεση; Όχι βέβαια. Αναπάντητο λοιπόν ερώτημα το τί εννοούσε ο πρωθυπουργός. 

Δεύτερον, σε ποια δημοκρατική ομαλοποίηση πίστευε ο Μπελογιάννης; Ο άνθρωπος που πολέμησε στο ΔΣΕ και εστάλη στην Ελλάδα να ανασυντάξει τις παράνομες κομματικές οργανώσεις του ΚΚΕ; Ο άνθρωπος που τάχθηκε αμετάκλητα στο ΚΚΕ της ταξικής σύγκρουσης και της ταξικής πάλης; Προφανώς ο Μπελογιάννης πίστευε στην ασίγαστη ταξική πάλη, πράγμα που φαίνεται και από το ημερολόγιό του:

«Πόσο δραματική καταντάει μερικές φορές η ζωή μας και σε πόσο δύσκολη θέση βρίσκεσαι! Αντλείς όμως πάντοτε απέραντες κι ανεξάντλητες δυνάμεις από την πίστη σου στο Κόμμα και στη νίκη.
Πήραμε επαφή μ' έναν ασυρματιστή της ΙΙης Μεραρχίας, τον Νικοτσάρα. Μίλησε μαζί του ο Χαρίλαος. Πήγε, μας είπε, και τους βρήκε ο ασυρματιστής του Μπέικου.

(...) 10/8 Ετοιμαζόμαστε να φύγουμε. Πληροφορίες λένε ότι ο εχθρός ετοιμάζεται για το Βίτσι.

13/8 προς 14. Περάσαμε σχετικά καλά μέσω Σμόλικα. Το μεσημέρι σταματήσαμε πάνω από το Δίστρατο. Τα μεσάνυχτα ξεκινήσαμε.

20/9 Βρισκόμαστε μεταξύ Κασιδιάρη και Μουργκάνας. Δραματική μέρα και προπαντός δραματική νύχτα.

21/9 στην Αλβανία. 40 μέρες πορεία αδιάκοπος αγώνας και μάχες.

Από τις 25/9 - 15/10 με την πρώτη Μεραρχία στο στρατόπεδο του Ελβασάν. Μια ζωή μονότονη, πληκτική, χωρίς σοβαρό περιεχόμενο. Οαση η συνδιάσκεψη και η 6η Ολομέλεια. Ο καιρός περνάει με το διάβασμα και με την προσμονή να ριχτούμε από μέρα σε μέρα στη δουλειά και στη δράση.

16/10 Σήμερα μου είπαν ότι δεν θα είμαι στον κατάλογο αυτών που θα φύγουν για πάνω. Οπως φαίνεται θα γυρίσω στην Ελλάδα, σε καμιά μεγάλη πολιτεία. Χάρηκα πολύ. Τόσα χρόνια τώρα συνήθισα να ζω έντονη και τον περισσότερο καιρό δύσκολη είτε και δραματική ζωή, σε βαθμό που σήμερα η ζωή του στρατοπέδου δεν μου αρέσει καθόλου, οτιδήποτε υλικές ευκολίες κι αν έχεις στη διάθεσή σου. Χάρηκα ακόμα και γιατί η "μοίρα" μου εξακολουθεί. Από τότε που 'γινα μέλος του Κ. πάντοτε, όσο θυμάμαι, κάθε καινούργια δουλειά που μου αναθέτουν είναι ή εξαιρ. δύσκολη, ή μια οργάνωση ή τμήμα που δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση, ή μου αναθέτουν τη δημιουργία μιας καινούργιας. Αυτή είναι η "μοίρα" της κομματικής μου ζωής μέχρι σήμερα κι όταν κάθε φορά το αναλογίζομαι νιώθω μέσα μου μια ξεχωριστή περηφάνεια».

Εκτός λοιπόν από το ιδεολογικό ξέπλυμα της πολιτικής του, ο κ. Τσίπρας επιχειρεί και μια εσκεμμένη στρέβλωση με την οποία επιχειρεί να συνδέσει το Μπελογιάννη με πασιφιστικές ιδεολογίες συμβιβασμού με την αστική τάξη, που οδήγησαν αργότερα στην ΕΔΑ, το ΚΚΕ Εσωτερικού, τον Συνασπισμό, το Μάαστριχτ και τελικά στο 3ο Μνημόνιο. Ιδεολογική συγγένεια λοιπόν, δεν έχουν όλοι αυτοί με τον κομμουνιστή Νίκο Μπελογιάννη.

Τελικά η ομιλία κατέληξε στο απαράδεκτο: " Ο Μπελογιάννης ανήκει σε όλους τους Έλληνες"

Αλήθεια λοιπόν; Ανήκει και στους βιομηχάνους του ΣΕΒ; Ανήκει και στους τραπεζίτες; Ανήκει και στους εφοπλιστές; Ανήκε και στη Χρυσή Αυγή και τους νεοναζί; Φυσικά όχι, απλώς ο κύριος πρωθυπουργός επιχειρεί να καπηλευθεί και εδώ το όνομα του Νίκου Μπελογιάννη και για να ξεχάσουμε το ζήτημα της σύγχρονης ταξικής πάλης που διαδραματίζεται στη χώρα μας, και που διαδραματιζόταν και τότε επί Μπελογιάννη. Ο Μπελογιάννης τυχαίνει να είχε επιλέξει στρατόπεδο υπερασπιζόμενος το προλεταριάτο, κι ο κύριος Τσίπρας έχει βέβαια επιλέξει το δικό του υπερασπιζόμενος την αστική τάξη. Έτσι, όπως ο κ. Τσίπρας δεν ανήκει σε όλους τους Έλληνες αφού ανήκει στην αστική τάξη, έτσι κι ο Μπελογιάννης δεν ανήκει σε όλους τους Έλληνες αλλά στην εργατική λαϊκή τάξη.

Τελικά επιβεβαιώνεται αυτό που έλεγε κάποτε έλεγε ο Χαρίλαος Φλωράκης: "Τιμούνε τους πεθαμένους για να θάψουνε τους ζωντανούς."