"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα"

"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα"

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Stepan Bandera: Ο "ήρωας" της σύγχρονης Ουκρανίας


Πολλά μπορούμε να γράψουμε για την κατάσταση και την κυβέρνηση της σύγχρονης Ουκρανίας, για τις σχέσεις της με την ΕΕ (των λαών και των δικαιωμάτων) και γενικότερα το μεγάλο κεφάλαιο. Ο οποιοσδήποτε παρακολούθησε τις εξελίξεις εκεί σίγουρα θυμάται τη στραγγαλισμένη από τους νεοναζί έγκυο και το λιντσάρισμα του γραμματέα του ΚΚ. Ο ήρωας όμως που τιμάται κεντρικά από το σύγχρονο καθεστώς με φεστιβάλ και αγάλματα, αποτελεί μια συγκεντρωτική εικόνα του καθεστώτος της σημερινής Ουκρανίας.

Σήμερα, φίλες και φίλοι, στην Ουκρανία τιμάται ο Stepan Bandera. 

Ας δούμε ποιος είναι:

Ο Στεπάν Αντρίγιοβιτς Μπαντέρα γεννήθηκε το 1909 και υπήρξε στέλεχος της εθνικιστικής και μετέπειτα φιλοχιτλερικής Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (ОУН), ήδη από τα 20 του χρόνια. Στα πλαίσια της οργάνωσης πήρε μέρος σε αρκετές τρομοκρατικές ενέργειες κυρίως ενάντια σε σοσιαλιστικές, κομμουνιστικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, Πολωνούς γεωργούς και την σοβιετική πρεσβεία, και το 1934 συνελήφθη και καταδικάστηκε με την ποινή του θανάτου. Τελικά οι αρχές της Ουκρανίας μετέτρεψαν αυτή την ποινή σε ισόβια δεσμά.

Τα έτη 1936−1939 παρέμεινε έγκλειστος στις Πολωνικές φυλακές , ενώ πέτυχε την απελευθέρωσή του τον Σεπτέμβριο του 1939 χάρη στην επίθεση της Γερμανίας ενάντια στην Πολωνία.

Από τον Φεβρουάριο του έτους 1940 και μετά τη διαίρεση του ОУН, ο Μπαντέρα γίνεται αρχηγός της φράξιας ОУН. Η οργάνωσή του και ο ίδιος αν και φαινομενικά Το έτος 1941 έγινε επικεφαλής του συσταθέντος ένα χρόνο νωρίτερα Επαναστατικού Δικτύου. Την ίδια χρονιά ο Μπαντέρα και άλλα μέλη της ОУН προσλαμβάνονται από την Abwehr (στρατιωτική μυστική αστυνομία της ναζιστικής Γερμανίας) σε υπηρεσίες κατασκοπείας και αντικατασκοπείας. Παράλληλα το ОУН και ο Μπάντερα λαμβάνουν το ποσό των 2,5 εκατομμυρίων μάρκων από τη Γερμανία για να συνθέσουν και να εκπαιδεύσουν δύο τάγματα ουκρανικών SS με τα ονόματα "Nachtigall" και "Roland" και να διενεργήσουν αποστολές σαμποτάζ και κατασκοπείας μέσα στο έδαφος της ΕΣΣΔ.

Ο Μπάντερα συναντιόνταν συχνά με υψηλόβαθμα στελέχη των SS και για άλλους σκοπούς, που εικάζεται ότι αφορούσαν την εισβολή της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ. 


Μετά την επίθεση της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ και την προσάρτηση της Ουκρανίας στο Ράιχ, ο Μπάντερα συνελήφθη μαζί με άλλους αρχηγούς ουκρανικής εθνικιστικής κατεύθυνσης από τις αρχές κατοχής των Γερμανών για απόπειρα ανακήρυξης ανεξάρτητης Ουκρανικής κυβέρνησης και τέθηκε υπό περιορισμό, αλλά αργότερα στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, όπου διέμεινε όχι με άλλους κρατουμένους, αλλά στην πτέρυγα υψηλών προσώπων Zellenbau.

Οι ίδιοι οι θα τον απελευθερώσουν το Σεπτέμβριο του 1944, κρίνοντας ότι κάθε βοήθεια ενάντια στους σοβιετικούς ήταν, στη φάση αυτή του πολέμου, χρήσιμη. Ο Μπάντερα θα ιδρύσει στο Βερολίνο μια οργάνωση που με τη βοήθεια των Γερμανών, θα προέβαλλε αντίσταση στον Κόκκινο Στρατό που προχωρούσε τώρα ασταμάτητα.

Το 1947 τίθεται αρχηγός του Δικτύου ОУН, οργάνωσης με έδρα τη Γερμανία και σαφή αντισοβιετικό προσανατολισμό.  

Το 1959 ο Μπαντέρα δολοφονήθηκε από τον πράκτορα της ΚGB, Μπογκντάν Στασίνσκϊι στο Δυτικό Βερολίνο, όπου διέμενε και βρίσκονταν σε συνεργασία με τις αρχές.


Το 1942 με ναζιστική στολή



Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

H μάχη της Δεσκάτης (1946)

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1946, μετά από μια λεπτομερειακή αναγνώριση και σύμφωνα με το επεξεργασμένο σχέδιο, οι δυνάμεις των ανταρτών χτύπησαν τις κυβερνητικές δυνάμεις στη Δεσκάτη. Στη μάχη αυτή συντέλεσε η πετυχημένη ενέδρα των ανταρτών στις 17 Σεπτεμβρίου στη θέση Παλιούρι σε μια φάλαγγα αυτοκινήτων. Μας έδωσε αρκετά λάφυρα τα οποία βοήθησαν στην επίθεση της Δεσκάτης (6 καινούρια εγγλέζικα οπλοπολυβόλα, 13.000 σφαίρες, 150 οκάδες εκρηκτικό υλικό, έναν εγγλέζικο ολμίσκο με 150 βλήματα, 13 αιχμάλωτοι που έδωσαν πληροφορίες για τη φρουρά της Δεσκάτης με ακριβή εικόνα της διάταξης και των μέτρων ασφαλείας).

Ο εχθρός ήταν καλά οχυρωμένος στο ύψωμα Τέρτιμος (1.093 μ. υψόμετρο) με δύναμη διλοχίας περίπου 200 άντρες, 60 χωροφύλακες και 40 εξοπλισμένους από το κράτος πολίτες.

Ως οχύρωση είχαν χαρακώματα, συρματοπλέγματα, πολυβολεία και γενικά το ύψωμα ήταν καλά οχυρωμένο γιατί η θέση του ήταν δεσπόζουσα και δύσκολα πλησιάζεται χωρίς πυροβολικό ή άλλα βαριά όπλα.

Στην κατεύθυνση του κύριου χτυπήματος έπαιρναν μέρος 3 συγκροτήματα από τα Χάσια, Αντιχάσια και Βόιο: Τη μάχη της Δεσκάτης την προκαθόρισε η κατάσταση που είχε δημιουργηθεί σε ολόκληρη την περιοχή Αντιχασίων, γιατί όλη η περιοχή ήταν λεύτερη πλην της Δεσκάτης.

Με ορμητική επίθεση και καταιγιστικά πυρά, οι αντάρτες αιφνιδίασαν τη νύχτα το στρατό. Το Αρχηγείο Στρατού αναφέρει για τη μάχη αυτή: "Ακολούθως προωθηθέντες προς το ύψωμα Τέρτιμος, επετέθησαν κατά των οργανωμένων θέσεων του λόχου. Επηκολούθησε σκληρός αγών και εντός ολίγου η μάχη εγενικεύθη... Δύο αξιωματικοί και 17 οπλίται έπεσαν μαχόμενοι επί του πεδίου της μάχης. Η υπόλοιπος δύναμη ηδυνήθη να αφιχθή εις Γρεβενά".

Για τη μάχη στη Δεσκάτη γράφει ο Ζιανός Θανάσης, αυτόπτης μάρτυρας της επιχείρησης: "Για πρώτη φορά θα κάναμε επίθεση σε τόσο γερά οχυρωμένη τοποθεσία και σε αντίπαλο που διέθετε και βαριά όπλα... Η μάχη άρχισε νύχτα αλλά κράτησε πολλές ώρες, ώσπου μας πήρε η χαραυγή. Από την πλευρά που μαχόμασταν εμείς το έδαφος ήταν γυμνό, με λίγους θάμνους και πολλές πέτρες. Βρήκαμε ισχυρή αντίσταση. Από ένα πολυβολείο μας βάζαν ασταμάτητα. Οι σφαίρες σφύριζαν συνεχώς πάνω από τα κεφάλια μας, αλλά το μέρος ήταν κάπως απότομο και μας προφύλαγε. Προχωρούσαμε με άλματα... Κοντεύαμε να βγούμε στην κορυφή από τη μια πλευρά του υψώματος. Τα πυρά όλο και αραίωναν. Από τη νότια πλευρά του υψώματος ο Ηλίας Αλευράς με το Συγκρότημά του το είχε καταλάβει κιόλας και είχε βγει στην κορυφή του... Οι αντίπαλοι, παρά το ότι ήταν γερά οχυρωμένοι, δεν άντεξαν μπροστά στην αποφασιστικότητά μας και στην ορμητικότητά μας και για να γλυτώσουν έτρεξαν προς τα Γρεβενά και άλλοι προς την Ελασσόνα, παρατώντας οπλισμό, αποθηκευμένα τρόφιμα και ρουχισμό. Τα λάφυρα που πήραμε ήταν πάρα πολλά. Μεταξύ των άλλων και ένας όλμος.

Αλλα τμήματά μας μπήκαν στη Δεσκάτη και την κατέλαβαν... Η μάχη της Δεσκάτης ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των ανταρτών το 1946".