Αφιέρωμα David Alfaro Siqueiros (μέρος 1ο)

Γεννήθηκε το 1896 στην Τσιουάουα του Μεξικό και έφυγε από τη ζωή το 1974. Ο David Alfaro Siqueiros υπήρξε κορυφαίος εκπρόσωπος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, τον οποίο απεικόνισε σε μεγάλες νωπογραφίες και τοιχογραφίες. Θεωρείται ως πατέρας του μεξικανικού σύγχρονου φρέσκο μαζί με τους  Diego Rivera και  José Clemente Orozco.

Νεότητα

Πολλές λεπτομέρειες της παιδικής του ηλικίας, συμπεριλαμβανομένης της ημερομηνίας γέννησης, του τόπου γέννησης, του ονόματός του, και του τόπου που μεγάλωσε, υπήρξαν εσφαλμένα από τους μελετητές του. Πολλά του προσωπικά στοιχεία διαφαίνονται στα έργα και τις συνθέσεις του. Συχνά, ο ίδιος φέρεται να έχει γεννηθεί και μεγαλώσει το 1898 σε μια πόλη στην πολιτεία της Τσιουάουα, ενώ το 2003 αποδείχθηκε ότι γεννήθηκε στην πρωτεύουσά της.

Ο Siqueiros γεννήθηκε στην Τσιουάουα το 1896, το δεύτερο από τα τρία παιδιά μιας σχετικά εύπορης οικογένειας. Η φιγούρα του σκληρού και παραδοσιακού παππού του διαδραμάτισε κύριο ρόλο στα παιδικά του χρόνια. Ο Siqueiros πιστώνει την πρώτη επαναστατική επιρροή του στην αδελφή του, που είχε αντισταθεί ενεργά στη θρησκευτική ορθοδοξία του πατέρα τους. Κοντά στην εφηβεία του ο Siqueiros εκτίθενται σε νέες πολιτικές ιδέες, κυρίως κατά μήκος των ιδεολογικών γραμμών του αναρχοσυνδικαλισμού. Ένας από τους ανθρώπους που επέδρασαν στην πολιτική σκέψη του ήταν ο θεωρητικός  Δρ Atl, ο οποίος δημοσίευσε ένα μανιφέστο το 1906 ζητώντας από τους καλλιτέχνες του Μεξικό να αναπτύξουν μια εθνική τέχνη και να στραφούν στην αρχαία παράδοση για έμπνευση.

 Το 1911, στην ηλικία των δεκαπέντε, ο Siqueiros συμμετέχει σε μια φοιτητική απεργία στην ακαδημία του San Carlos, της Εθνικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Το αντικείμενο της διαμαρτυρίας των φοιτητών ήταν η αναβάθμιση και ο εκσυγχρονισμός του προγράμματος σπουδών και γενικότερα της ακαδημίας. Οι διαμαρτυρίες τους οδήγησαν τελικά στη δημιουργία μιας "υπαίθριας ακαδημίας" στην Santa Anita.

Στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών, ο Siqueiros και αρκετοί από τους συναδέλφους του από τη Σχολή Καλών Τεχνών εντάχθηκε στον Συνταγματικό Στρατό του Venustiano Carranza που είχε ως σκοπό του την καταπολέμηση της κυβέρνησης του δικτάτορα Huerta. Όταν ο Huerta ανετράπη το 1914 , ο Siqueiros Έγινε αναμίχθηκε στην μετά- επαναστατική πολιτική κατάσταση , όπου ο Συνταγματικός Στρατός έπρεπε να πολεμήσει είτε με την παράταξη του Pancho Villa είτε με του Emiliano Zapata για τον έλεγχο . Τα στρατιωτικά του ταξίδια τον φέρνουν σε επαφή με την Μεξικάνικη κουλτούρα και τους πρώτους καθημερινούς αγώνες της εργατικής τάξης και των φτωχών αγροτών . Μετά δυνάμεις του Carranza να έχουν αποκτήσει τον έλεγχο, ο Siqueiros επέστρεψε στην Πόλη του Μεξικού για να ζωγραφίσει για το διάστημα πριν από το ταξίδι του στην Ευρώπη του 1919 .

Πρώτη στάση του στο Παρίσι. Εκεί απορρόφησε την επίδραση του κυβισμού, αγαπημένος καλλιτέχνης του ο Paul Cézanne . Στο Παρίσι ο Siqueiros συνάντησε τoν Diego Rivera , έναν άλλο μεξικάνικο ζωγράφο από τους " τρεις μεγάλους" ακριβώς στο χείλος μιας θρυλικής καριέρας. Με τον Rivera ταξίδεψε σε όλη την Ιταλία για να μελετήσει μαζί του τους σπουδαίους ζωγράφους των τοιχογραφιών της Αναγέννησης .

Το 1922, ο Siqueiros επέστρεψε στην Πόλη του Μεξικό για να εργαστεί ως τοιχογράφος για την επαναστατική κυβέρνηση του Álvaro Obregón. Ο τότε υπουργός Δημόσιας Εκπαίδευσης José Vasconcelos οργάνωσε μια αποστολή για την εκπαίδευση των μαζών μέσω της τέχνης στο δημόσιο χώρο και προσέλαβε δεκάδες καλλιτέχνες και συγγραφείς για να οικοδομήσουν μια σύγχρονη μεξικάνικη κουλτούρα. Ο Siqueiros, ο Rivera και ο Jose Orozco συνεργάστηκαν με τον Vasconcelos, ο οποίος του ανάθεσε μεγάλα έργα και τοιχογραφίες στην Πόλη του Μεξικό.

Παρόλα αυτά, οι καλλιτέχνες που εργάζονται στο Preparatoria συνειδητοποιούν ότι πολλά από τα πρώιμα έργα τους δεν έχουν την "δημόσια" φύση που οραματίστηκαν στην ιδεολογία τους. Το 1923 ο Siqueiros συνιδρύει το Συνδικάτο των Επαναστατών Ζωγράφων, Γλυπτών και Χαρακτών, το οποίο έθετε το πρόβλημα της ευρεία διάδοση και πρόσβασης του λαού στην τέχνη. Το συνδικάτο θα δημοσιεύσει τις θέσεις του στο μανιφέστο El Machete.  To μανιφέστο αφορά   το "παγκόσμιο προλεταριάτο" και αφορά την "αναγκαιότητα μιας συλλογικής τέχνης, η οποία θα χρησιμεύσει ως ιδεολογική προπαγάνδα για να την εκπαίδευση των μαζών το ξεπέρασμα της αστικής, ατομικιστικής τέχνης."

Έργα του Siqueiros

H πρόοδος του λαού

Η σύγκρουση των θρησκειών

H Eπανάσταση

Η μητέρα του προλετάριου

Η Νέα Δημοκρατία 

Ακούστε: 

https://www.youtube.com/watch?v=E90_aL870ao

Σύγκρουση του ΔΣΕ Αγράφων με τη Συμμορία Βόιδαρου

Τον Σεπτέμβριο του 1946, ο ΔΣΕ είχε ήδη αποκτήσει τις πρωταρχικές του στρατιωτικές δομές στη Μακεδονία, την Στερεά και την Πελοπόννησο. Στη Στερεά τα συγκροτήματα των ομάδων ανταρτών είχαν οργανωθεί σε δύο κύρια αντάρτικα αρχηγεία: Το Αρχηγείο Αγράφων (ΑΑ) και το Αρχηγείο Φθιώτιδας και Φωκίδας (ΦΦ). Τα αντάρτικα σώματα είχαν ξεκινήσει να χτυπούν και να αφοπλίζουν τους διάφορους επαρχιακούς σταθμούς Χωροφυλακής, να παρενοχλούν τους σταθμούς του Εθνικού Στρατού και να συγκρούονται με τις παρακρατικές συμμορίες της δεξιάς. Μια τέτοια σύγκρουση θα παραθέσουμε ακολούθως, ανάμεσα στην παρακρατική συμμορία του Βόιδαρου.

Οι κινήσεις του Αρχηγείου Αγράφων στην ορεινή περιοχή του δήμου Αγριθέας ανησύχησαν πολύ τις τοπικές αρχές και τη διοίκηση της Χωροφυλακής και του στρατού. Στις 15 Σεπτέμβρη συγκρότησαν μια διλοχία και την κίνησαν προς τα χωριά Τύμπανο-Οξυά ενώ παράλληλα έδωσαν εντολές στη συμμορία του Βόιδαρου και του Θέου να κινηθούν στα χωριά Μπουκοβίτσα-Γέφυρα-Κορακού. Η συμμορία του Βόιδαρου εντόπισε μια διμοιρία ανταρτών που κινούνταν από την Αφορισμένη για το Χορύγγοβο. Ο Βόιδαρος έπιασε την τοποθεσία "Κεδράκια" και χτύπησε τη διμοιρία από μεγάλη απόσταση. Η διμοιρία αρχικά καθηλώθηκε αλλά ενέργησε σχηματίζοντας πέταλο και κινήθηκε αργά προς τον αυχένα. Η σύγκρουση συνεχίζονταν για περίπου μια ώρα, όταν ο διοικητής του συγκροτήματος Κίτσος Παπαϊωάννου έφθασε στο χώρο με δύο ομάδες. Ο Παπαϊωάννου κατέβηκε χαμηλά κάτω από τα "Κεδράκια" όσο πιο αθόρυβα του επέτρεπε ο χώρος και όταν έφθασε σε απόσταση βολής τοποθέτησε ένα μυδράλιο και δύο οπλοπολυβόλα προς τις θέσεις των παρακρατικών. Όταν τα αντάρτικα αυτόματα ξεκίνησαν να βάλλουν, η διμοιρία μέσα από πυκνά πυρά ξεκίνησε μαζική τακτική υποχώρηση προς τον αυχένα. Οι παρακρατικοί του Βόιδαρου ανταπάντησαν με μερικές σποραδικές τουφεκιές και ξεκίνησαν να υποχωρούν άτακτα προς Χορύγγοβο.

Η ομάδα του Παπαϊωάννου έφθασε στις θέσεις των παρακρατικών και εντόπισε 3 τουφέκια που οι παρακρατικοί είχαν εγκαταλείψει, όπως και έναν νεκρό τους αγνώστων στοιχείων. Ο ΔΣΕ είχε έναν ελαφρά τραυματία από την πρώτη αιφνιδιαστική επίθεση των παρακρατικών. Αν και η συμμορία του Βόιδαρου δεν διαλύθηκε εκεί, δεν ξανάκανε την εμφάνισή της στην περιοχή ως τις αρχές του 1947.